انتخاب قله:

همانطور که در بالا ذکر گردید، افراد و یا جمع کوهنوردان معمولاً پس از طی یک دوره فعالیت ممتد و طولانی به فکر صعودهای زمستانی می افتند. انتخاب قله در شرایط اولیه بسیار مهم می باشد و تنوع ارتفاعات در ایران نکته ای است که نیاز به بررسی های بیشتری دارد. به طور معمول ارتفاعات زیر ۲۰۰۰ متر در ایران دارای مشکلات زیادی برای صعود نیستند. شبیه همین وضعیت تا حدود ارتفاع ۳۰۰۰ متر نیز تقریباً حفظ می گردد. اگر چه قللی که دارای ارتفاع زیر خط ۳۰۰۰ متر هستند غالباً صخره ای هستند و از این نظر صعود به آن ها در زمستان دشواری هایی رو به رو می باشد. لیکن وجود حدود ۱۵۰۰۰ قله بالای ۳۰۰۰ متر در ایران تفکر صعود به قلل زیر این خط را از گروه های صعود کننده خواهد گرفت. بنابراین کوهنوردان بنوبه خود به این خط ارتفاع عادت کرده و برای آن برنامه ریزی می نمایند.

شرایط صعودهای زمستانی نسبت به نوع انتخاب در همه جای دنیا یکی می باشد. مثلاً صعود قلل زیر خط ۶۰۰۰ متر در بیشتر موارد دشوار است و غالباً صعود نشده باقی مانده اند. ۷۰۰۰ متری های عالم یکی پس از دیگری صعود شده اند و تاکنون فقط تعداد نسبتا کمی از برج های ۷۰۰۰ متری و قلل فرعی آن صعود نشده هستند. انتخاب قله برای صعود زمستانی از آن جهت مهم است که طول مسیر و ارتفاع بیشتر باعث افزایش تدارکات و افزایش تجهیزات کوهنوردی می گردد. از صعودهای انفرادی به ارتفاعات که بگذریم برای صعود زمستانی به یک قله ۳۵۰۰ متری در ایران ( بجز مواردی که این ارتفاعات در قلب مجموعه قلل قرار داشته باشند ) بطور کلی یک برنامه حداکثر ۲ تا ۳ روزه باید طرح ریزی شود. در صعودهای ۲ تا ۳ روزه به دلیل سرعت صعود، نزدیکی قله به کمپ اول و یا آبادی و باقی نماندن وسایل و امکانات در روزهای متوالی در کوه از عهده اجرای برنامه به نحو بارزی بر خواهید آمد. اما برای صعود به قلل بالای خط ۴۰۰۰ متری ها در قلب مجموعه قلل به طوری که غالباً می باید ۲ تا ۳ روز مسیری را طی کرد، تا به کمپ ۲ و یا ۳ آن قله رسید و در این حال وسایل کوهنوردی می باید به طور مرتب تر و خشک شده و آماده برای کارآیی بهتر شوند.  هوای نامساعد جوی خود یکی دیگر از مشکلات صعودهای ۴۰۰۰ متری به شمار می رود. شدت ورزش باد در ارتفاعات بالای ۴۵۰۰ متر افزایش چشمگیری می یابد در برخی از نققاط مهم و مشهور ایران چون دماوند، علم کوه و سبلان این مشکل شدیدتر است. قلل بالای ۴۰۰۰ متر همچون ۳۰۰۰ متریها در معرض خطر ریزش بهمن قرار دارند. مسیرها می باید شناسایی شوند و معمولا تدارکات مورد نیاز می باید در فصل های گرم قبلا به کوهستان حمل گردد. بنابراین انتخاب ارتفاعات به عنوان یکی از عوامل موثر در صعود مدنظر کوهنوردان قرار دارد.

شناسایی مسیر:

معمولا به دشوار میتوان برنامه های زمستانی را از مسیرهای تابستان اجرا کرد. لذا برای انجام صعود زمستانی نیازمند به شناسایی مسیر صعود خواهیم بود. در این گونه شناسایی ها مسیر مورد نظر، چون یال یا خط الراس و مسیر دستیابی به نقطه اولیه به خوبی در طی یک برنامه بخصوص در فصل بهار شناسایی می شوند. در اوایل بهار هر سال بهمن های زیادی فرو می ریزد. لذا این زمان برای شناسایی محل ریزش بهمن ها و شکل و فرم زمستانی قله برای انجام یک برنامه در سال بعد بسیار مناسب می باشد. کوهنوردان و طراحان مسیرهای صعود به طور معمول در این فصل به بررسی دقیق راه های صعود می پردازند. مدت زمان رسیدن از نقطه ای به نقطه دیگر، مکان های مناسب برای کمپ و نقاطی که برای بارگذاری مناسب هستند، همچنین راه های فرعی در ارتفاع برای خروج اضطراری گروه به هنگام حادثه بخوبی مورد بررسی قرار می گیرند.

برنامه تمرینی و بارگذاری:

معمولاً پس از انتخاب قله و شناسایی مسیر صعود زمستانی توسط کوهنوردان زبده و متخصص، بنابر وضعیت قله و مدت زمان صعود، میزان بار، مواد غذایی و وسایل گروهی از قبیل لوازم پخت پز و روشنایی و سوخت برآورد می گردد.

چون حمل اینگونه بارها به هنگام اجرای برنامه اصلی نیازمند ۲ تا ۳ روز زمان اضافی برای حمل بار به کمپ های بالاتر است و این خود باعث اتلاف وقت و انرژی افراد و از دست دادن احتمالی وضعیت های هوایی بسیار مناسب در برنامه خواهد شد، بنابراین به هنگام اجرای یک برنامه تدارکاتی و تمرینی صعود بر روی قله مورد نظر در آن وجود دارد، بارهای گروه به محل از قبل تعیین شده حمل و در بشکه های غیر قابل نفوذ در خاک و یا در لابه لای صخره ها دفن می گردد.

بسیار مناسب خواهد بود که ارجای اینگونه برنامه ها در فاصله نسبتا نزدیک به زمستان یعنی اوایل پاییز اجرا گردد. در این نوع برنامه تمرینی و تدارکاتی، افراد ضمن آشنایی با مسیر صعود در فصل پاییز و باد سرد همراه با برف احتمالی مهارت های خود را در مواجعه با قله محک محک خواهند زد.

دفن بارها، علامت گذاری محل و آشنایی حداقل ۴ نفر از اعضای گروه با محل ضروری بنظر می رسد.

انتخاب افراد:

از جمله مهمترین بخش های مربوط به کوهنوردی در زمستان انتخاب افراد است. اینگونه انتخاب ها همواره می باید در هنگام اجرای برنامه های تمرینی و تدارکاتی و برنامه های زمستانی قبلی مورد نظر متخصصان قرار گیرد.

صرف نظر از تکنیک های انفرادی و تمرینات کوهنوردی، حالات روحی و روانی افراد در خلال برنامه ها می باید مدنظر قرار گیرد. چه بسیار برنامه های زمستانی که از نیمه راه دچار مشکل گردیده و یا در خلال اجرا درگیر مسائل روانی و روحی بسیاری قرار گرفته اند که این امر می تواند تاثیرات نامساعدی بر جو حاکم بر یک تیم بزرگ بگذارد.

انتخاب افراد در دو مرحله عملی و تئوری و در خلال برنامه های تمرینی و با در نظر گرفتن توانایی های افراد در مقابله با فشارهای گوناگون روحی و جسمی به نتیجه نهایی خواهد رسید.

درستی این انتخاب می تواند تاثیر شایسته ای در توان اجرایی یک گروه و یا یک تیم برای موفقیت در برنامه مورد نظر بجا گذارد.

فرم برنامه های تمرینی:

در خصوص نحوه اجرای برنامه های تمرینی نظرات گوناگونی وجود دارد. برخی معتقد به اجرای برنامه زمستانی یا به قولی پیش برنامه های زمستانی بر روی ارتفاعات کوتاهتر و یا بلندتر نزدیک به آبادی ها، در زمان های کمتر و یا حتی بر روی خود قله اصلی در اوایل فصل سرما هستند و برخی به تمرینات صعود بر روی یک قله نسبتا مرتفع در نزدیکی هر شهر برای یک صعود بزرگ نیز قناعت می کنند. طبیعی است که نسبت به اهمیت انجام برنامه اصلی لزوم به خطر نینداختن افراد شاخص در طی برنامه های تمرینی یک اصل مهم و اجتناب ناپذیر است که می باید مورد توجه قرار گیرد. لیکن به نظر می رسد صعود به قلل در دسترس تر و یا حتی تکراری در هوای نامساعد نیز می تواند کارگشا باشد. به هنگام اجرای برنامه های تمرینی حتی یک روزه لزوم صعود به قله و منصرف نشدن از آن حتی در هوای خراب، اتراق شبانه در روی قله یا در خلال راه و جمع و جور کردن تیم صعود کننده، نقش مهمی در موفقیت نهایی نصیب تیم های اعزامی خواهد کرد.

سرپرستی برنامه زمستانی:

یکی از مهمترین بخش های صعودهای زمستانی تجربه سرپرستی برنامه است. برای اجرای یک صعود زمستانی موفق به صورت انفرادی و یا گروهی باید یک شخص آشنا به راه ها و با تجربه در زمینه مسایل و مشکلات کوهنوردی به عنوان رهبر و یا سرپرست گروه صعود انتخاب شود. سرپرست گروه مسئولیت اجرای برنامه را به عهده می گیرد. بنابراین موفقیت و شکست هر برنامه زمستانی ارتباط مستقیمی با سرپرستی برنامه دارد. بدیهی است مشکلات زیادی نیز در این ارتباط به هنگام اجرای برنامه های کوهنوردی به خصوص در زمستان به وجود بیاید، که این خود اجتناب پذیر خواهند بود. توجه به راهنمایی ها و فرامین سرپرستی برنامه حتی در هوای مساعد نظیر بازگشت به دلیل خاص و یا صعود مجدد و یا صعود در هوای نامساعد، بازگشت از نزدیکی قله، اقامت اجباری امداد و نجات و فرود سریع برای هر کوهنورد شرکت کننده در برنامه زمستانی مسئله ای است که می باید قبل از پذیرفتن شرکت در برنامه تحت سرپرستی فردی خاص مدنظر قرار داده سپس در آن برنامه شرکت کند. طبیعی است در خلال اجرای هر برنامه زمستانی مشکلاتی به وجود می آید که سرپرست گروه با استفاده از نقطه نظرات افراد گروه به بررسی و رفع مشکل خواهد پرداخت. در برخی از برنامه های کوهنوردی فرم تصمیم گیری های افراد متفاوت از یکدیگر و با نظارت عالیه یک سرپرست انجام می گردد مثلاً شخصی به عنوان سرپرستی صعود انتخاب می شود که در واقع با نظر سرپرست اصلی برنامه اجرای نقطه نهایی صعود را به عهده می گیرد و شاید بخش های دیگری نیز به این ترتیب به صورت اتصال حلقه های کمک به گروه صعود کننده و تا حدودی مستقل در یک برنامه شرکت داشته باشند. از جمله مهمترین تقسیم بندی ها و وظایف در خلال اجرای یک برنامه عبارتند از : سرپرستی صعود، کمک سرپرست و مسئولین تدارکات، روابط عمومی، بی سیم، دوربین، فیلمبرداری و امداد و نجات.

پشتیبانی:

به دنبال کلیه پیش بینی های ضروری برای موفقتیت هر چه بهتر برنامه زمستانی می باید یه فکر تدابیری بود که در صورت بروز حوادثی خاص در کوهستان بتوان با ارتباط سریع، اعضای امداد هر چه سریعتر خود را به تیم برسانند. برای انجام این مهم معمولاً پس از اتمام کارهای تمرینی و تدارکاتی و تعیین مسیر حرکت دقیق با دوستان در شهر مشورت گردیده و تعدادی از افراد، آماده برای انجام هر گونه کمکی در زمینه می گردند. بدیهی است در صورت بروز حادثه و یا درخواست کمک به دلیل آمادگی، اعضای پشتیبانی بسیار سریع تر از موارد عادی بواسطه آمادگی قبلی، خود را به منطقه رسانده و کمک های لازم را انجام خواهند داد.

استفاده از جان پناه و پناهگاه:

کوهنوردان فقط در صورت داشتن وسایل کافی و مناسب زمستانی و بخصوص، چادرهای خوب باید اقدام به اجرای برنامه بنمایند. استفاده و اتکاء به وسایل امانی و پشتیبانی جانپناه بطور کلی امری غیر عادی به شمار می رود، اما به دلایل خاصی بسیاری از کوهنوردان مایلند از جانپناه استفاده کنند زیرا در آن می توانند برای مدت های مدید و تا بهتر شدن هوا از سوز و سرمای زمستان محفوظ بمانند.

صعود در هوای نامساعد:

برای کوهنوردان با تجربه و تکنیکی امر صعود به قله و دست یابی به هدف، آرزویی بزرگ محسوب می گردد. اگر چه صعود به قله در شرایط بسیار خطرناک که با جان انسان بازی خواهد کرد، امری مذموم است، لیکن بسیاری از کوهنوردان با تکیه بر تجارب شخصی خویش و تمرینات مداوم در صعودهای طولانی به ین مهم دست یافته اند که با روش های بسیار مهم و سنجیده، کمپ به کمپ حتی با ارتفاع گرفتن حداقل نیز، می توان در هوای خراب پیشروی کرد. بدیهی است صعود در هوای نامساعد بستگی کاملی به فرامین سرپرست دارد.

کاهش طول  روز:

در زمستان هوا سرد است, پیمایش مسیر بیشتر طول می کشد و روزها هم کوتاهتر می شوند. اولین چیزی که به ذهن می رسد این است که ما باید مهارتهای فعالیت در تاریکی را یاد بگیریم کسب این مهارت  لازم است اما اگر حرکتتان را زودتر انجام دهید و مسیری را مطابق با توانائی خود و زمان مفید در دسترس خودتان  انتخاب کنید  نیازی نخواهید داشت که در تاریکی شب برنامه را به پایان برسانید.

اما به هیچ وجه روی اینکه حتما” در روشنائی روز به انتهای مسیر می رسید حساب نکنید و تمهیدات لازم را برای مواجهه با شرائطی که به علل مختلف صعود و فرود شما بیش از زمان پیشبینی طول بکشد و به تاریکی بر بخورید بیاندیشید(همراه داشتن هد لامپ با باطری اضافه و پوشاک مناسب  و … )

کنترل وضعیت هوا:

هوا در زمستان ناپایدارتر از تابستان است  و شرائط سخت تری از لحاظ سرما ,بارش و وجود برف و یخ در مسیر حکم فرماست. بنابراین در این فصل باید دقت بیشتری در کنترل و خبردار شدن از وضعیت هوا داشته باشیم. قوانین ساده ای در اینخصوص وجود دارد مثلا”  سیستمهای هوائی که از شرق و شمال می آیند در زمستان  نسبت به سیستمهائی که از غرب و جنوب می آیند هوای سرد تری را بهمراه دارند.

مطالعات خود را در زمینه هواشناسی توسعه دهید و سایتهای هواشناسی را به خوبی بشناسید و از آنها بهره بگیرید.

بهمن شناسی:

بیشتر افراد در بهمنهائی گیر می افتند که خود آنرا ایجاد کرده اند و در اینخصوص کوهنوردان آسیب پذیر ترند.

منطقه ای را که قرار است در آن فعالیت کنید را از لحاظ امکان ریزش بهمن بررسی کنید و بعد اقدام به اجرای برنامه کنید  پارامترهائی چون شیب مسیر های پیمایش,حجم برف زمان آخرین بارش جهت و سرعت باد ,دمای هوا در این بررسی مورد نیاز هستند .

بطور خلاصه : دانش بهمن شناسی خود را بالا ببرید.

چیدن ابزار:

در فصل تابستان به ابتدای مسیر می رویم و بعد از اینکه ابزارهای خود را مرتب نموده و به هارنس وصل می کنیم  صعود خود را شروع می کنیم اما در زمستان نقاط شروع سنگنوردی ممکن است  شیبهای تند و نامناسب(یخ زده و بهمنگیر و … ) باشند لذا لازم است که قبل از این بخشها موضعی مناسب را جهت شروع کار فنی و استقرار اولیه در نظر گرفت و ابزارها را مرتب نمود.

در صعود زمستانی ابزارهای خود را به حد اقل برسانید و بدانید که زیاد نمی توانید  در شکافهای موازی ابزار گذاری کنید. میخ و رول ابزارهای خوبی برای  ایجاد نقاط حمایت میانی است اما ترجیحا” سعی کنید استفاده از آنها را به حد اقل برسانید.

کلاه کاسک:

در صعود زمستانی  شما علاوه بر سقوط سنگ در معرض ریزش برف و قطعات یخ نیز هستید. بنابر این استفاده از کلاه کاسک ضروری  تر از پیش است.

کلاه کاسک خود را طوری انتخاب کنید که بتوان یک کلاه  نیز جهت گرم شدن زیر آن پوشید. همچنین کنترل کنید که کلاه کاپشن شما نیز به اندازه ای باشد که در مواقع لزوم  بتوان آنرا روی کلاه کاسک کشید.

حمایت:

اگر بعنوان نفر دوم صعود می کنید حتما” در انتخاب نقطه ای که ایستاده و نفر سرطناب را حمایت  می کنید دقت کنید. به علت پوشیده بودن مسیر از سنگ و یخ و برف و یا احتمال شکستن قندیل های یخی و یا شکستن نقابهای برفی  به علل طبیعی و یا تحریک نفر صعود کننده شما مدام در معرض خطر ریزش هستید. لذا تا حد ممکن زیر مسیر صعود و یا سقوط احتمالی نایستید .

فاصله میانی ها:

در زمستان مسیر های صعود به اندازه تابستان مطمئن نیست. مسیری کم شیب و به ظاهر ساده به علت لغزنده بودن می تواند خطرناک باشد. لذا بعد از شروع صعود در اسرع وقت اولین میانی را در نقطه ای مطمئن نصب کنید.

در نصب ابزارهای میانی در شکافها ابتدا شکاف را کاملا” تمیز نموده و از برف و یخ خالی کنید و بعد ابزار را کار بگذارید

استفاده از سیستم دو طنابه و اسلینگهای بلند می تواند ایمنی شما را در صعود بالا ببرد.

ارتباطات:

حتی در یک هوای خوب نیز ممکن است در برقراری ارتباط با همطناب خود  مشکل داشته باشید لذا یک سیستم ارتباطی مناسب را بین اعضای تیم ایجاد کنید.(علائمی صوتی و یا سیگنالهائی با حرکت طناب و یا استفاده از تجهیزات بی سیم)

۹-نقاب برفی

یک نقاب بزرگ در بالای مسیر می تواند مانع تاپ کردن و رسیدن به انتهای مسیر شود. بنابراین قبل از اینکه مسیری را برای صعود انتخاب کنید یک ارزیابی درخصوص وضعیت نقابهای برفی انجام دهید و اینکه اگر با چنین شرائطی مواجه شوید آمادگی عبور از آن را دارید یا نه؟

اطلاع از وضعیت حجم برف سرعت و جهت باد و … در اینخصوص راهگشاست.

فلاسک مناسب با روکش:

یک نوشیدنی گرم می تواند در شرایط بد نیرو و انرژی شما را به حد چشم گیری بالا ببرد (حتی بعضی مواقع مرز بین مرگ و زندگی، یک نوشیدنی گرم است). حتما فلاسک خود را داخل یک کاور فوم عایق یا حداقل یک جواب پشمی مناسب قرار دهید. این کار گرمای فلاسک را تا مدت زیادتری حفظ می کند. بسیاری به اشتباه از همراه داشتن آب جوش با این نظر که بعدا آب را جوش می آورند، از حمل آن خودداری می کنند؛ ولی توجه داشته باشید در بسیاری از مواقع، موقعیت مناسبی برای جوش آوردن آب نیست.

یک وعده اضافه غذای کنسروی:

مدت برنامه شما هر چه باشد، یک وعده غذا بیشتر با خود به همراه ببرید. وجود یک کنسرو چندان کوله شما را سنگین نمی کند؛ اما اگر لازم شد، می تواند انرژی کافی برای فعالیت را به ما بدهد.

قمقه آب بزرگ تر:

در زمستان بدن کوهنورد بسیار بیشتر عرق می کند؛ اما نوشیدن آب کافی می تواند روند چرخش خون شما را مناسب تر کند. به یاد داشته باشید، کم آبی می تواند باعث تسهیل یخ زدگی اعضا و نیز سرمازدگی عمومی بدن شود.

دستکش و کلاه اضافه:

اگر در طوفان مدت زیادی مجبور بودید از سنگ ها صعود کنید یا تبر یخ در دست داشته باشید، کم کم دستکش شما یخ می زند. آن را قبل از اینکه دستانتان سرد شود، با جایگزین خشک تعویض کنید. می توانید دستکش یدکی را داخل لباس بگذارید تا با دمای بدن شما گرم شود.

یک چراغ قوه مناسب:

به همراه داشتن یک چراغ قوه مناسب و سبک، همواره در تاریکی زودرس زمستان چاره ساز بوده است. قبل از عزیمت به کوه باتری را مورد بازبینی قرار دهید. همراه داشتن باتری اضافی همیشه اطمینان بخش خوبی است.

پریموس و ظرف:

فلاسک شما هر چقدر خوب باشد، باز ظرفیت محدودی دارد. به همراه داشتن چراغ گاز مناسب در بیتوته های اجباری می تواند کارساز باشد. اگر از مدل های گازی استفاده می کنید، با خود یک یا دو شمع ببرید. گاز در سرما یخ می زند و حرارت شمع در زیر آن می توان به توان حرارتی آن کمک کند.

یک زیر انداز با اندازه مناسب:

اگر مجبور به بیتوته شدید، یک زیر انداز عایق مانع تماس بدن شما با زمین و در نتیجه حفظ دمای بدن می شود.

قطب نما:

اگر نقشه مناسب از منطق ای که قصد صعود از آن دارید، در دست نباشد، در شرایط برف گیجه (whiteout) که مه و طوفان دید شما را به صفر کاهش داده، دانستن جهت شمال می تواند راهگشا باشد.

لباس گرم اضافه:

به لباسی که حین صعود به تن دارید، اکتفا نکنید. این لباس حین صعود به علت تعریق بدن، نمدار می شود و هنگام استراحت شما را سرد خواهد کرد. داشتن کت پر، نیم کت یا یک دست بالاپوش پلار مناسب می تواند در زمان ایستادن و استراحت شما را به خوبی گرم کند.

روکش دستکش:

دستکش های پلار و پشمی در هر حال خیس می شوند. یک جفت روکش دستکش می تواند دستکش های زیری شما را مدت بیشتری گرم نگهدارد.

یک جفت جورب اضافه:

در صورت خیس شدن جوراب ها می تواند شما را گرم کند. در هنگام بیتوته اگر شرایط اجازه بدهد، تعویض جوراب تا حد زیادی شما را گرم می کند. توجه داشته باشید از پوشیدن جوراب نخی و پنبه ای (مثل جوراب های شهری یا جوراب های حوله ای) اکیدا پرهیز کنید چرا که نخ رطوبت ناشی از عرق پای شما را در خود نگه می دارد و ظرف چند ساعت در نوک پای خود احساس سرما خواهید کرد. در شرایط بحرانی می تواند یخ زدگی انگشتان پای شما را تسهیل کند.

عینک مناسب:

عینک شما باید مانع از ورود اشعه مضر uv به چشم شما شود. این موضوع در ارتفاعات بالاتر اهمیت بیشتری پیدا می کند چراکه میزان اشعه با افزایش ارتفاع به صورت تصعدی زیاد می شود. عینک زمستانی در کوه باید دارای حفاظ دور چشم برای جلوگیری از نفوذ باد و بوران باشد. در شرایط بسیار سرد و کولاک باید از عینک هایی با لنز دوجداره استفاده کنید تا مانع از یخ زدن آن شود.

طناب انفرادی و کارابین:

کاربرد خاص خود را دارند. اگر روزی مورد نیاز باشند و در کوله نباشد، به ارزش آن پی می بریم!

نیمه یخ شکن:

بسیاری از معابر کوهستانی ایران به خصوص در روزهای جمعه، به علت تردد بسیار لغزنده است. همراه داشتن و استفاده از آن، به خصوص در صبح و غروب می تواند جلوی سر خوردن را بگیرد.

باتوم راهپیمایی:

وسیله سبک و کارا در برف کوبی و همچنین بیمه کننده دراز مدت سلامت زانوهای شما. آنرا هیچگاه از فهرست لوازم خود حذف نکنید. همچنین در حوادث می تواند نقش برانکارد را نیز بازی کند.

سوت:

برای پیام دادن به دیگران در هنگام مه و برف گیجه، هیچ وسیله ای بهتر از آن اختراع نشده است. توجه کنید سوتی که همراه می برید، از آن دسته سوت های موسوم به پیش آهنگی باشد که داخل آن مانند استوانه ای تو خالی است. مدل های دیگر سوت در سرما یخ می زند!

قبل از حرکت تمام زیپ ها، بست ها و سگگک های کوله پشتی، گتر و لباس های بادگیر خود را چک کنید و از صحت عملکرد آن ها مطمئن شوید. همراه داشتن یک سکگ اضافی برای قسمت های مهم کوله پشتی مثل کمر، می تواند شما را از دردسر زیادی نجات دهد.
بازبینی کفش قبل از صعود و ترمیم آسیب های احتمالی آن خالی از فایده نخواهد بود.
همراه داشتن ۲۰ تا ۳۰ متر نیم طناب می تواند در مکان ای لازم حمایت مناسب را برای نفرات ضعیف تر مهیا کند. با یک کلنگ و استفاده از کارابین می توان در یک شیب تند نفرات را به سرعت حمایت کرد. توجه داشته باشید نقش این حمایت بیشتر جنبه روانی دارد.

پایان صعود:

حتی اگر مسیر صعود در زمستان به یک نقاب برفی منتهی نشود ممکن است کارگاه انتهائی آن در یک شیب برفی تند و لغزنده  قرار دارد که هیچ ابزاری نیز در آن کار گذاشته نمی شود که برای این موضوع باید تمهیدات لازم اندیشیده شود.

بعنوان مثال در آخرین نقطه قبل از شیب برفی که امکان برقراری کارگاه وجود دارد کارگاه را برقرار نموده و در مرحله بعد با طول طناب بیشتری می توانید آن بخش را رد نموده و از مسیر خارج شوید.

برخی سنگنوردان فراموش می کنند که همانطور که صعود می کنند برگشتی نیز وجود دارد .

قبل از اقدام به صعود باید مسیر برگشت را نیز شناسائی نمود طوری که حتی اگر به تاریکی بر بخورید نیز بتوانید مسیر برگشت را بیابید.
بدون شک همه مواردی را که در یک صعود زمستانی باید مد نظر قرار گیرد را نمی توان در یک مقاله و در فرصتی اندک توضیح داد و لازم است که دایره دانش خود را در اینخصوص بیش از پیش گسترش داد.

منابع: irandeserts.com ، مشرق نیوز ، همطناب من (مهدی فرهادی) ، thebmc.co.uk

جمع آوری و بازنشر : ویکی کوه